فکر

جویبار خشک سنگ به خاک خورده ای بر دیدگانم به برق آمد

پرندگان تشنه بر جویبار به خاک نشسته به سان اشک دیده چنان دیدم

انگشت در زیر چانه ی درختان بید در کنار رگ بی خون به خودستایی رحشه دیدم

ابری آمد از جنس پنبه ی احساسات آسمان به دیدار جویبار

شروع به هدیه و امانت جیب های پر به زمین خمیده

همه شادمان و خنده و صدای آواز دشت پر آب به زمین و آسمان دمید

سر در متفکر به راه خود انسان سست فکر قدم پیمود